Zor bir süreçten Babama mektup

Sevgili Babam…
Biz şu günaha müsait nefsimiz, aklımız ve duygularımızla çocuklarımızı böylesine çok sevip sakınırken, Senin bizlere olan sevgini kavramakta daha çok zorlanıyorum. İyi ki bizden farklısın. İnsanoğlu zaman zaman unutsa da, iyi ki Senin düşüncelerin bizimkilerden çok farklı. Senin sevginin yüceliğinin önünde eğilmekten başka hiçbir şey gelmez elimden… kelimelerim anlamsız kalır. Eylemlerim boştur. Sadece durmak isterim önünde. O eşsiz sevginden daha fazla alıp doymak için. Hiç doymam, doyamam o ayrı… doymak istemem… Senin pınarlarından içip susamamak, sevgine de doyamamak tarifsizdir. Dünyada herşeyin bir açıklaması olabilir. Herşeyin bir benzeri de… Senin yok Rab. Yeryüzünün temellerini sen attın. Ama Sen burasıyla alakan olamayacak kadar berraksın.  Kutsalsın. Dürüstlüğün ve doğruluğun tanımı Sensin. Sevginin tanımı Sensin. Babalığın tanımı Sensin. Senin babalığını düşündükçe, anneliğimden utanırım… Zaten hala çocuk kalan bir annenin ya da babanın yanında Senin kudretin tartışılabilir mi? Sana ihtiyacım var. Bebekken de vardı…ergenken de…evlenirken de…anneyim, daha çok var. Yaşlanacağım, yine Senin yüzünü arayacağım. Çünkü Sen benim Babamsın! Sana teşekkür ederim Rab…benim gibi birisine Baba olduğun için. Seni sevdiğimi söylemeye bile utanırım Rab…
Görmek isteyene yüceliğin heryerdedir. Bir kuşun kanadında… Bir yunusun zıplayışında…bir bebeğin gülüşünde…soluduğumuz havada…toprakta…

 

Non classé

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: