B L O G

Geçtiğim zorluklarda, ya da zorluk diye adlandırdığım herşeyde Rab’bin elini hissediyorum. Uzunca bir süre Tanrı’nın bazı zamanlarda insandan uzak olduğunu düşündüm. Fakat kısa sürede bunun böyle olmadığını çok defa yaşadım. Tanrı’nın uzak olduğunu düşündüğüm her an, aslında oradaydı. O’nun uzak olduğunu hissetmeme sebep olan kişi bendim. Yaptığım hatalar ya da düşüncelerimdeki tutarsızlıkların duvar ördüğünün farkında değildim. Önce ince bir kağıt parçası gibi olduğunu düşündüğüm tehlikeler, zamanla kalın ve aşılması güç bir duvar haline gelebiliyor. “Birşey olmaz” diye düşünebileceğim her eylem, Baba’yı benden uzaklaştırabiliyor. Gerçekte kim olduğumu unutturmak isteyen bir düşmanın varlığını bile, uyuşmuşcasına unutabiliyorum. Bir ezginin müziğinde, bir filmin sahnesinde, bir yakınımın cümlesinde kaybolup gidebiliyorum… Tanrı hariç baktığım heryerin zihnime saldırmasına izin verip, yavaş yavaş uykuya dalabiliyorum.

 Tanıdık geliyor mu? Oysa, yaşadığım hiçbir sıkıntıya yabancı değil. Öyle olduğunu zannettiğim her an Rab’bin yüzündeki acı gülümsemeyi görür gibiyim…

Bugün şu ayeti okudum; “Her yönden sıkıştırılmışız, ama ezilmiş değiliz. Şaşırmışız, ama çaresiz değiliz. Kovalanıyoruz, ama terk edilmiş değiliz. Yere yıkılmışız, ama yok olmuş değiliz.~2.Kor 4:8-9” Evet Rab değiliz. Öyle olduğunu düşündüğüm zamanlardan geçiyorum, evet. Acının kemiklerimi parçalayacağını düşündüğüm zamanlar bunlar. Yalnızlığı sonuna kadar yaşadığım, hiçkimsenin beni anlayamayacağına yürekten inandığım, hiç bitmeyeceğini düşündüğüm üzüntülerin gazabına düştüğüm oluyor benim de. Peki bu durumdayken kime bakıyorum? Bu acıdan zevk alıp Tanrı’nın kurtarışını reddediyor olabilir miyim? Bazen silkelenmek zor geliyor. Akışına bırakıp, bu acının hakkımız olduğunu düşünüp, kendi irademizle hüznün kucağına atlamıyor muyuz? Hem Tanrı’nın mucizelerine inanıp, hem de o an bizi hiçkimsenin anlamayacağına ve en iyisi biraz daha iyi hissedene kadar bu anı yaşamak ne kadar akıllıca? Ne kadar doğru… Sorunlarımızda bize ellerinde çözüm ile gelen birine sırtımızı dönüp gitmek kadar net.

Babam, sandığımdan daha yakın…

 Bugün sen de yalnız hissediyorsan, unutma; “Ne mutlu RAB’be güvenen insana, Güveni yalnız RAB olana! ~Yeremya 17:7”

Görmüyor olabilirsin. Hatta hissetmiyor da olabilirsin. Ama bu kollarını açmış seni bekleyen bir Baba’nın olmadığı anlamına gelmiyor 🙂

%d blogcu bunu beğendi: